„Pójdź za mną”

Jesteś ciekawa/-y jak przedstawia się życie zakonne od środka?
Byłaś/-eś kiedyś w jakimś domu zakonnym, czy tylko wyobrażasz sobie jak może on wyglądać?
Może rozeznajesz powołanie?

Abyś mogła/mógł zweryfikować swoje wyobrażenia, stereotypy, które funkcjonują w nas nawet jeśli sobie ich nie uświadamiamy, zapraszamy Cię do nas!

Zobacz jak żyjemy, co robimy, jak wygląda nasz dzień. Doświadcz tego z nami! Mamy nadzieję, że dzięki temu łatwiej znajdziesz odpowiedź na pytanie, które być może zasadzone jest w twoim sercu: „czy tego chcesz ode mnie Panie?”
Nasze spotkanie może być jak najbardziej bez zobowiązań. Nie czuj się zobligowana/-ny do poważnych rozmów (chociaż lubimy rozmawiać i chętnie odpowiemy na Twoje pytania 🙂 Chcemy jedynie pokazać Ci nasz świat, abyś miał/-a pełne tło i żywe odcienie propozycji, którą składa Ci Bóg.

Możesz umówić się z nami telefonicznie 668 522 616 (s. Łucja) lub mailowo siostra.lucja@wynagrodzicielkinsj.pl

Jeśli wolisz poznać nas w inny sposób np. na naszych Dniach Skupienia, zapraszamy Cię bardzo serdecznie 🙂

CHARYZMAT

Charyzmat, którym żyjemy na co dzień to Wynagradzanie poprzez modlitwę, szczególnie adorację Najświętszego Sakramentu oraz szeroko pojęte apostolstwo. Przekazał go nam nasz Ojciec Założyciel ks. Antonino Celona, włoski kapłan niezwykle zaangażowany w swoją służbę, bardzo wrażliwy na znaki czasu. Punktem zwrotnym w rozeznawaniu przez niego tzw. powołania w powołaniu, wsłuchiwania się w to, czego oczekuje od niego Bóg, było trzęsienie ziemi w Mesynie w 1908 r. Będąc świadkiem tak dużych zniszczeń materialnych i duchowych swojej małej ojczyzny, wsłuchanym w przesłanie z Paray le Monial oraz objawienia z Fatimy, odczuł On potrzebę i konieczność Wynagradzania jako zasady życia ludzkiego wymagającego naprawy i odrodzenia. Odkrył w sobie charyzmat, który stał się następnie filarem nowopowstałego Zgromadzenia Sióstr Służebnic Wynagrodzicielek NSJ.
Rozejrzyjmy się wokół. Przecież dzisiaj także istnieje potrzeba wynagradzania: za brak wdzięczności wobec Boga, za wybieranie zła zamiast dobra, ciemności zamiast światła itp. Jezus chce, aby każdy się zbawił, dlatego sprawia Mu ból utrata tak wielu dusz, tylu swoich dzieci.
Wynagradzanie jest naprawianiem popełnionego zła. Ma ono swoje źródło w miłości do Boga, będącej odpowiedzią na miłość otrzymaną od Boga. Jest dojrzałym owocem tej miłości, świadomym współudziałem z Chrystusem w naprawianiu krzywd jakich doznaje Boże Serce przez ludzkie grzechy. To Boże Serce pragnie być kochane, chce też pocieszenia za zranienia, jakich doznaje od tych, których tak bardzo umiłowało.
Poprzez nasze wynagradzanie złączone z Wynagradzaniem Jezusa otrzymujemy wielką siłę do ratowania nie tylko siebie, ale i innych dusz. JEZUS POTRZEBUJE TEŻ TWOICH DŁONI, NÓG, UST, SŁÓW, SERCA! POTRZEBUJE ICH DZISIAJ!
Jeżeli to czujesz, jesteś zainteresowana/-y, chcesz się więcej dowiedzieć i nas poznać, po prostu napisz lub zadzwoń.

ŻYCIE KONSEKROWANE

Życie konsekrowane jest darem Boga Ojca udzielonym jego Kościołowi za sprawą Ducha Świętego.
Bycie osobą konsekrowaną znaczy oddać się uroczyście Chrystusowi z niepodzielnym sercem poprzez śluby zakonne.

SKĄD RODZI SIĘ POWOŁANIE
Ojciec Święty Jan Paweł II pisze: Powołanie na drogę rad ewangelicznych rodzi się z wewnętrznego spotkania z miłością Chrystusa, która jest miłością odkupieńczą”, podkreślając, że to spotkanie skierowane jest do określonej osoby i staje się miłością wybrania. Miłość w ten sposób wyrażona ogarnia i przemienia całą osobę, jej duszę i ciało. Z papieskiego przesłania jasno wynika, że rady ewangeliczne są znakiem oddania się Chrystusowi i czynią z naszego życia – według wyrażenia św. Tomasza – swego rodzaju całopalenie złożone Bogu. Konsekracja zakonna jest znakiem zakorzenienia się w Chrystusie i wyrazem miłości.
Wartości życia zakonnego w Kościele nie da się przecenić, co potwierdzają słowa Ojca Świętego: „Kościół nie może być bez Was, nie może żyć pełnym życiem bez Was, nie może być czytelnym znakiem bez Was. Bardzo nieszczęśliwe są kraje, w których Was nie ma”.

ŚLUBY ZAKONNE

CZYSTOŚCI
Osoby konsekrowane przez ślub czystości świadczą, że całe swe życie jednoczą z Chrystusem i oddają je w tym celu, by Jego miłością przemieniać i ubogacać świat i człowieka.
UBÓSTWA
Przez ślub ubóstwa stają się przeciwstawieniem dla świata konsumpcyjnego. Pokazują, że wielkość człowieka nie leży w tym, by „mieć”, lecz by „być”, dają wspaniałe świadectwo dążenia do królestwa Bożego i swą postawą wskazują drogę do tego królestwa.
POSŁUSZEŃSTWA
Ślubując posłuszeństwo, ukazują, że Chrystus swoim posłuszeństwem ubogacił świat, bo aby wypełnić wolę Ojca, stał się posłuszny aż do śmierci krzyżowej.
„Istotnie, życie konsekrowane znajduje się w samym sercu Kościoła”.

ROZEZNANIE POWOŁANIA

Rozeznanie jest procesem aktywnego poszukiwania, rozpoznania woli Bożej w naszym życiu. Jeśli chcemy się czegoś od kogoś dowiedzieć, co powinniśmy zrobić? Przede wszystkim zadać tej osobie pytanie i posłuchać odpowiedzi. To samo dotyczy kontaktu z Bogiem. Najpierw trzeba Go zapytać, a następnie wysłuchać Jego odpowiedzi.

Nazywamy to komunikacją między Bogiem a człowiekiem – jest to modlitwa. Zwykle trudniejszą rzeczą jest usłyszenie odpowiedzi, bo zazwyczaj nie słyszymy żadnego mówiącego do nas głosu. Zatem musimy być otwarci i przygotowani na to, że przemówi On do nas w inny sposób: przez innych ludzi, przez wydarzenia, czy przez refleksję w głębi serca. Bóg często do nas mówi, jednak my nie zawsze słuchamy.
Najważniejszą rzeczą w rozeznawaniu jest aktywne i zdyscyplinowane życie modlitwy. Inne zalecane kroki obejmują poszukanie sobie kierownika duchowego, czytanie informacji na temat różnych dróg powołania, rozmawianie z osobami, które są szczęśliwe i aktywne w realizowaniu swojego życiowego powołania, odwiedzanie seminariów i wspólnot zakonnych i zaangażowanie w służbę na rzecz innych.
Modlitwa jest ważna w realizacji każdego powołania, nie tylko w kapłaństwie czy życiu zakonnym. Osoby realizujące każde z życiowych powołań są wezwanie do komunikowania się z Bogiem, do mówienia do Niego, do słuchania Go – do modlitwy. Kiedy modlitwa nie jest sprawą kluczową w realizacji któregokolwiek życiowego powołania, można porównać to z sytuacją dziecka, które nie rozmawiałoby z rodzicami kiedy z niemowlęcia staje się powoli dorosłym. Tak być nie może.
Modlitwa to komunikowanie się z Bogiem, a nie tylko mówienie do Niego. Komunikacja obejmuje mówienie i – co ważniejsze – słuchanie. Modlitwa jest zatem niezwykle ważna w każdym powołaniu. Możliwe nawet, że jest najważniejszym elementem powołania.

formacja początkowa

Można by ją określić słowami Ewangelii „A oni zaraz opuścili łódź ojca i poszli za Nim” (Mt 4,22). Jest to czas „przyglądania się”  i wstępnej weryfikacji wezwania Bożego oraz gotowości przyjęcia go. Trwa od 2 do 6 m-cy. Towarzyszy mu zasadnicze pytanie: „Wołałeś mnie Panie?”. Pomaga na nie odpowiedzieć doświadczenie życia wspólnotowego oraz pogłębienie życia duchowego poprzez życie sakramentalne i kierownictwo duchowe.

postulat

„Oto jestem. Przecież mnie wołałeś” (1 Sam 3,8). Postulat jest okresem przygotowania oraz formacji duchowej i ludzkiej, tak, by poprzez pogłębianie powołania otrzymanego przy chrzcie, modlitwę osobistą i wspólnotową oraz doświadczenie radości i trudów codzienności, osoba mogła dokonać wyboru wystarczająco wolnego i odpowiedzialnego do poświęcenia się służbie Bogu i bliźniemu. W naszym Zgromadzeniu trwa on od 6 m-cy do roku.

nowicjat

Jest to okres „wyprowadzenia na pustynię”, kiedy to nowicjuszka bezpośrednio przygotowuje się do życia charyzmatem i duchowością wynagradzania. Jest to czas specyficznej inicjacji do życia zakonnego. Osoba ma wówczas możliwość poznania zasadniczych wymagań powołania i pozostania mu wierną poprzez formowanie się do praktyk rad ewangelicznych czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Trwa on 2 lata i kończy się złożeniem pierwszych ślubów zakonnych.

juniorat

Juniorat jest czasem formacji, który obejmuje okres ślubów czasowych. „Jego celem jest pogłębienie i dopełnienie formacji duchowej, apostolskiej, zawodowej i technicznej” (NRŻ) i odpowiedzialne włączenie się w dzieła i w działalność Zgromadzenia, stosownie do uzdolnień, duchowości wynagradzającej i aktualnych wymagań. Cytując Założyciela, można by powiedzieć, że jest to czas „bezustannego ponawiania oddania się i ofiary, które uczyniło się w dniu profesji”. Okres ten trwa 5 lat i może odbywać się w każdym domu naszego Zgromadzenia (łącznie z misjami zagranicznymi), w zależności od potrzeb.

formacja stała

„Wierność naszej konsekracji i charyzmatowi wymaga ciągłej troski o odnawianie życia i coraz większego nawracania się do Chrystusa przy poważnym i stałym zaangażowaniu w formację, celem coraz bardziej świadomej i pełnej realizacji naszego powołania i misji w Kościele” (NRŻ). Stąd też rodzi się w nas potrzeba formacji permanentnej (przez całe życie). I każda z nas stara się pogłębiać w modlitwie, życiu sakramentalnym i w życiu siostrzanego zjednoczenia wartość konsekracji i wynagrodzenia, zgodnie z zachętą św. Pawła, abyśmy postępowały w sposób godny wezwania, jakim zostałyśmy powołane (por. Ef 4, 1).

MODLITWA O POWOŁANIA WYNAGRODZICIELSKIE